Aktualności

Spotkanie zgromadziło osoby zainteresowane relacją między sztuką a wiarą – zarówno twórców, jak i odbiorców. Program konferencji obejmował dwa wystąpienia, które stały się punktem wyjścia do dyskusji o kondycji współczesnego malarstwa sakralnego oraz jego znaczeniu dla wspólnoty Kościoła.

Czy trzeba „namalować katolicyzm od nowa”?

Pierwszą prelekcję wygłosiła Karolina Staszak, krytyczka sztuki. W swoim wystąpieniu poruszyła temat współczesnych form wyrazu w sztuce religijnej oraz sposobów ich odbioru przez wiernych.

– „(...) często słyszę od artystów chrześcijańskich, że katolików należy przekonać do współczesnych form sztuki, bo są na sztukę współczesną zupełnie zamknięci, nie rozumieją sztuki współczesnej. Ale to, co oferuje sztuka współczesna, to widzieliśmy przed chwilą. Brak warsztatu, brak reguł, brak poczucia odpowiedzialności u artysty za swoje dzieło, ale przekonanie o swoim wyjątkowym statusie. (...) Więc, czy trzeba namalować katolicyzm od nowa? Na pewno trzeba odnawiać katolicyzm, na pewno trzeba odnawiać sztukę sakralną, ale trzeba nad tym prowadzić pogłębioną i uczciwą refleksję” – podkreślała prelegentka.

Jerzy Nowosielski – mistyk czy fałszywy prorok?

Drugie wystąpienie należało do o. dr. Wojciecha Surówki OP, filozofa i znawcy ikony prawosławnej. Prelegent podjął temat twórczości Jerzego Nowosielskiego, stawiając pytania o granice obecności sztuki religijnej w przestrzeni kościelnej oraz odpowiedzialność twórcy za przekazywane treści.

– „Czy ktoś taki może tworzyć sztukę sakralną? Czy twórczość takiego artysty może być pokazywana w kościołach? Umieszczona w prezbiterium? Czy poglądy takiego artysty mogą być aprobowane przez Kościół katolicki? Moim zdaniem nie. Kieruję się bardzo prostą zasadą wyrażoną przez Kościół w odniesieniu do osób świeckich, które pragną nauczać w Kościele: w Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że każda taka osoba, która pragnie nauczać w Kościele, musi posiadać mandatum, zlecenie. Kościół publicznie potwierdza w ten sposób dwie istotne rzeczy: że osoba z mandatem pozostaje we wspólnocie z Kościołem katolickim oraz że doktryna przedstawiana przez nią jest zgodna z nauczycielskim urzędem Kościoła” – mówił o. dr Wojciech Surówka.

Konferencja była przestrzenią do wymiany poglądów i refleksji nad wyzwaniami, przed którymi stoi współczesna sztuka sakralna. Uczestnicy mieli okazję spojrzeć na jej rozwój z różnych perspektyw – artystycznej, filozoficznej i teologicznej.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za obecność oraz aktywny udział w dyskusji podczas Sacroexpo 2025.