Aktualności
„W wędkarstwie tak naprawdę nie chodzi o ryby”. Marek Szymański o Wiśle, technologii i pogoni za wynikiem
– Wisła zawsze była moim domem – mówił Marek Szymański.
Przez lata wiele podróżował i łowił także za granicą. Wyjazdy dawały mu możliwość poznawania nowych ludzi, łowisk i technik, ale – jak przyznawał – z ukochanej rzeki czuł się czasem niemal „siłą wyciągany”. Dziś ma na Wiśle barkę i spędza nad nią kilka miesięcy w roku.
– Ja mogę już nie łowić tych ryb, naprawdę. Sama obecność nad tą rzeką sprawia mi wystarczającą frajdę, żeby robić to do końca życia, mam nadzieję – mówił.
Wisła się zmienia. Ryby również
Mazowiecki odcinek Wisły fascynuje Szymańskiego właśnie dlatego, że rzeka pozostaje zmienna. Przybory i ruchy wody potrafią zmieniać dobre łowiska, a tę samą rybę w różnych miejscach trzeba łowić zupełnie inaczej.
Jednocześnie dzisiejsza Wisła nie jest już tą samą rzeką co piętnaście czy dwadzieścia lat temu. Szymański zwracał uwagę przede wszystkim na niski stan wody. Jego zdaniem sprawia on, że rzeka stała się bardziej czytelna i schematyczna, a najciekawsze miejsca są stale obławiane przez wielu dobrych wędkarzy.
Dawniej większa ilość wody oznaczała również więcej nieoczywistych miejsc, które trzeba było odnaleźć dzięki doświadczeniu i „wędkarskiemu nosowi”. Dziś ryby są pod większą presją, ale nie oznacza to, że zniknęły.
Dobrym przykładem są sandacze. Szymański obserwuje młodych wędkarzy, którzy późną jesienią zaczynają łowienie dopiero około północy. Jeśli trafią na moment aktywności ryb, potrafią regularnie osiągać bardzo dobre wyniki. W jego ocenie ryby nauczyły się więc unikać presji równie skutecznie, jak wędkarze próbują je przechytrzyć.
Live sonar? Nie każdy chce znać odpowiedź od razu
Szymański nigdy szczególnie mocno nie podążał za najnowszymi trendami. Do dziś nie łowi z wykorzystaniem live sonaru. Nie dlatego, że kwestionuje skuteczność nowej technologii.
Jemu przyjemność sprawia właśnie to, że nie wszystko wie.
Musi obserwować wodę, wyciągać wnioski i domyślać się, gdzie może znajdować się ryba. To część wędkowania, z której nie chce rezygnować.
– Chodzi o to, żebyśmy łowili tak, jak czujemy, że jest to dla nas fajne – mówił.
Podobnie patrzy na pogoń za rekordami.
– Centymetry nigdy nie były dla mnie istotne. Kiedyś w ogóle nie mierzyłem ryb. Nie było mi to do niczego potrzebne – przyznał.
Media społecznościowe zmieniły także ten element wędkarstwa. Zdjęcie ryby coraz częściej idzie w parze z konkretną długością i porównywaniem wyników. Szymański nie neguje tego sposobu przeżywania pasji, ale sam nigdy nie uzależniał satysfakcji od złowienia ryby „90 plus”, „100 plus” czy pobicia kolejnego rekordu.
Kiedy wiedzę wyrywało się z wody pazurami
Najbardziej tęskni za czasami, gdy wędkarstwo dawało większe poczucie odkrywania.
W latach 90. nie było internetu, mediów społecznościowych ani tysięcy filmów instruktażowych. Informacje trafiały do wędkarzy przez prasę i pocztę pantoflową. Nawet jeżeli ktoś odkrył skuteczną technikę na własnej wodzie, zanim stała się powszechnie znana, mogło minąć dużo czasu.
– Pewne rzeczy wyrywało się z tej wody pazurami, bo nikt o tym nie pisał i tej wiedzy nie było – wspominał.
Sam należał do ludzi, którzy tą wiedzą się dzielili. Korzystał z możliwości, jakie dawała mu prasa wędkarska, opisując m.in. sposób czytania dużej rzeki.
Tęsknota za czasami odkrywców nie oznacza więc tęsknoty za trzymaniem wiedzy dla siebie. Szymański zauważa, że nawet najlepszy pomysł prędzej czy później pojawi się również u kogoś innego. Wędkarzy obserwujących wodę i eksperymentujących jest zbyt wielu, żeby zatrzymać rozwój technik.
Ojciec uczy syna. A potem sam zaczyna się od niego uczyć
Wiedza wędruje również między pokoleniami.
Syn Marka, Szymon, od dziecka trafiał od razu na wymagające wyprawy. Łowił z ojcem sumy i trocie, przemierzał zimą kilometry nad rzeką i poznawał wędkarstwo przede wszystkim w praktyce.
Z czasem jednak relacja mistrz–uczeń przestała działać tylko w jedną stronę.
Marek przyznał, że to właśnie syn nauczył go skuteczniejszego sposobu łowienia srebniaków. Szymon prowadził przynętę szybciej i wyżej, podczas gdy ojciec pozostawał przy swoich wcześniejszych przyzwyczajeniach. Okazało się, że metoda młodszego wędkarza daje lepsze efekty.
Szymański zaczął więc podpatrywać własnego syna.
To dobrze pokazuje jego podejście do doświadczenia: kilkadziesiąt lat nad wodą nie oznacza, że przestaje się uczyć.
„W wędkarstwie tak naprawdę nie chodzi o ryby”
To zdanie usłyszał przed laty od swojego mentora.
Dziś przyznaje, że coraz lepiej je rozumie. Wynik pozostaje ważny, bo każdy wędkarz chce poczuć branie i złowić rybę. Nie musi jednak decydować o tym, czy wyprawa była udana.
Zmieniło się także jego własne wędkarstwo. Kiedyś potrafił spędzić dwanaście godzin w drodze w jedną stronę tylko po to, żeby przez kilka godzin połowić. Dziś sam mówi, że nie ma już tego samego „powera”.
Są jednak rzeczy, które się nie zmieniły. Zimą wraca na morze i łososie, latem na Wisłę. Nadal obserwuje wodę, szuka nowych odpowiedzi i uczy się – czasem od rzeki, czasem od innych wędkarzy, a czasem od własnego syna.
I może właśnie dlatego po tylu latach nie potrzebuje już udowadniać swojej pasji liczbą centymetrów.
Wystarczy mu, że może wrócić nad Wisłę.
Marek Szymański był gościem Festiwalu Wędkarstwa i Survivalu w Expo Kielce. Spotkanie „Moje wędkarstwo” było częścią programu wydarzenia poświęconego ludziom, doświadczeniom i pasjom związanym z wodą oraz aktywnością w terenie.
(BB)